بگذار بی رو در بایستی بگم دست مریزاد از این برنامه آخ که چه دل نشین بود و جالب وقتی آمد به راحتی همان صعود هایش حرف زدُ گفت و گفت از کوههای دشوار از بهترین ها و لا به لای آن چه مهربانانه نصیحت می کرد چه آن موقع که از بدون اکسیژن گفت و چه آن موقع که از بیواک در ارتفاعات بلند داد سخن داد و یا موقعه ای که گفت. 

دو خطر است كه پيوسته کوهنوردان را تهدید می کند.

 اول بلند پروازی

دوم بد شانسی

و بعد سراغ حادثه  خودش رفت وای خدا.

 بدریا رفته میداند مصیبت های طوفان را ساعتها سر درد داشتم و با خودم کلنجار که ما کجا و اینها کجا

     در ارتفاع بالای ۷۰۰۰ هزار متر سقوط کنی. پایت بشکند. آن هم هر دو پا و مجبور شوي شش روز روي زانو راه بروي کریس بانتیگون سقوط كرده  دو دنده اش می شکند.تا بلكه به کمپ اصلي برسی و با بزله گويي بگويي شاكي بوديم از اينكه اگر غذا نداريم فقط دو آهنگ داشتيم كه مدام تكرارش مي كرديم.

تازه وقتي به كمپ  مي رسند کسی نمانده و فقط يادداشتي مانده

"شما هفت روز دير آمديد ما رفتيم كمك بياريم"

 اين شد كه يك نفر مي رود براي خبر دادن كه نكند خبر مرگشان را به آن سوي مرز مخابره كنند. بازم 5 روز مي گذرد خبري نمي شود و در اين تصور نكند دوستشان در راه طوري شده است.

همه ي اين اتفاقات در خيابان و بيابان ساده نبود بلكه در دیواره های مخوف پاکستان بدون هیچ حامی

و با آمدن باربرها بايد سفري طولاني روي برانكارد كرد و تازه وقتي هيلي كوپتر مي رسد بايد با آن  یکصد متری سقوط كرد.

باز او كه چه با نیکی یاد می کند از باربران پاکستان و نپال و اینکه به پاس زحمات آنها برایشان شانزده مدرسه ساخته و...

انگار غرق روئیا بوديم

        چه به نيكي ياد مي كند از اولین  تیم اعزامی ایرانی ها  به جبهه شمالی اورست از كشور چین اشک شوق بر دیدگان جاری مي سازد و غرور ملی افزون.

    رضايي از آن بزرگان يادي مي كند و يادشان بر جاي مي گويد بر سن مي خواندش: "عزیز خلج" ساده و روان، پر توان با دستان آهني. جلو ميرود.  بر شانه اش بوسه مي زند و از روی شوق داد زد اين خيلي بزرگ است و رو به خلایق ممنون که حداقل با آمدن یه خارجی یاد ما  کردید.

"هستم اگر مي رويم گر نروم نيستم"

        یاد اردو هاي  اورست ۷۷ افتادم  که عزيز داد می زد، حرص می خورد، تلاش می کرد، از داستان  زالو تا سيب و دشواري ها مي گفت، بالا پايين مي پريد و حتی کتکمان می زد.

     برایش هدیه آورده بود و شرم کودکانه اش اجازه نداد بازش کنندُ گفت "آقا بگو ببره هتل" و او که دسترنجش. کتابش که حاوی عکس هایش بود و دست نوشته هایش را چه مهربانانه به او هدید داد.

    شب به یاد ماندنی بود و پر غرور جای كه سپاس دارد از همه و همه از رضا گرفته كه دقيقه اي رو ي پا بند نبود تا اقبال كه گوشه اي كز كرده بود و دنبال سبيل براي جويدن مي گشت تا رضايي كه دنبال مطلب تازه مي گشت و همايون كه از فرط خستگي و بي خوابي به سختي ترجمه مي كرد و باز دلش نمي آمد كلمه اي از زبان بيفتد تا  همنوردان عاشق يادگيري  كه هر لحضه بر تعدادشان اضافه مي شد تا به جان بگيرند اين:

 تلاش  بی غرور. بلند پروازی با حساب و کتاب.  عشق به مردم.  ستودن رنج باربران. زندگي با خنده کودکان. نگاه تيز بينانه در صعود. جسارت در كلام.  صداقت در ياري جستن. و تلاش و تلاش  كه اين فقط   قصه دو صعود  آو بود كه حیرت همگان را برانگيخت.

ساعت شش غروب روی قله اورست  و تازه او كه با نیش خند مي گويد

 "داشتیم غروب زيبا را تماشا می کردیم. "

از سختی ها جوری حرف میزند انگار در شیرپلا یا شامونی است انگار نه انگار در ارتفاع ۸۴۰۰ بیواک كرده و يا در ارتفاع  ۷۴۰۰ متري درون غار برفیُ خزيده و يا روزها سینه خیز رفته تا رهايي يابد به اين انگيزه كه "بگذار ببينم بدنم با اين مشكل چگونه واكنش نشان مي دهد"

 روی برج های مرگ آور سنگي خوابیده نه تلاش كرده براي جان سالم بدر بردن....

از بالاي گام هاي هيلاري يعني 20 متري قله اورست نا اميد بازگشته و….

 "وای خدای من ما چقدر راه داریم تا کوهنورد شدن"

اي کاش زمان بیشتري بوديم با اين عجوبه تاريخي. اي كاش سالن بزرگتری بود. اي كاش از قبل فكر بهتري مي شد و اي کاش و کاش های همیشگی.... و از دست دادن موقعيت هاي نادر

دوگ اسكات